Deze moeder nodigt naar nieuwe vriend om 2 u ’s nachts uit. Maar als hij de kinderen ziet, doet hij iets ongelofelijk!

De Amerikaanse Kristina Kuzmic schetst op Facebook het ogenblik waarop ze echt op haar echtgenoot verliefd werd:

alleen1

 Ik denk aan het moment dat ik voor de eerste keer gevoelens voor mijn huidige echtgenoot kreeg. Hoe sterker ze werden, hoe heviger ik mij daartegen verzette. Na een zware scheiding enkele jaren voordien, had ik het eigenlijk helemaal gehad met de liefde.

Maar Philip was anders. Anders dan de mannen die ik tot dan gekend had. Hij was onzelfzuchtig, geduldig en klaagde nooit. Ongeacht hoe zwak en slecht ik mij op dat moment in mijn leven wel voelde, zag hij sterkte en licht in mij, en ik wilde meteen zien datgene wat hij in mij zag.

alleen2

Maar ik duwde hem steeds maar weg, gaf hem reden na reden om niet met mij samen te moeten zijn. Ik overlaadde hem met mijn diepste zielenroerselen, mijn littekens en mijn drama’s, in de wetenschap dat hij daar zeker van zou gaan lopen. Maar hij bleef. Ondanks al deze harde, ingewikkelde en uitputtende zaken.

Toen ik zeker was over mijn gevoelens voor Philip stelde ik hem aan mijn kinderen voor. Voor hun ogen toonden we nooit genegenheid, zelfs elkaars hand vasthouden deden we niet in hun bijzijn. In de ogen van mijn kinderen was Philip gewoon een vriend van me.

Een paar weken later had ik een zware nacht. Ik was ziek, mijn driejarige werd ’s nachts wakker en kotste het hele tapijt onder, wat natuurlijk mijn 5-jarige wakker maakte, die ook nog eens begon te krijsen en te huilen. Het was de reinste chaos met ons drietjes. Het was een van die “alleenstaande moeder momenten” waar je gewoon door moet. Ik zag er vreselijk uit, stonk en mijn hoofd bonsde van het geschreeuw van de kinderen. Ik probeerde mijn dochter te kalmeren en het tapijt zuiver te maken en ik dacht: “Wie doet zoiets vrijwillig?”

alleen3

Ik belde Philip op en maakte hem wakker: “Kom. Kom nu naar hier. Je zegt dat je mij wilt, dat je een leven met mij wil met alles wat daarbij komt kijken, dan moet je nu naar hier komen.” Binnen de 20 minuten stond hij bij me thuis. De kinderen huilden nog en ik zag op handen en voeten het tapijt te schrobben. Ik verwachtte dat hij geschokt of geërgerd zou zijn, of minstens boos, dat ik hem hiervoor in het midden van de nacht uit zijn bed had gezet. Maar in plaats daarvan nam hij de dweil uit mijn handen, stuurde me naar bed en veegde het braaksel van mijn dochter weg. Dan bracht hij mijn kinderen naar hun bedje en stopte hen onder. En dan kwam hij mij onderstoppen en kuste me op mijn voorhoofd en zei: “Ja, ik wil dit. Ik wil hier elke dag deel van uitmaken. Jullie drietjes.”

Er zijn ondertussen 7 jaar verstreken en Philip is nog altijd de eerste om braaksel op te kuisen, lang op te blijven om met mijn puberzoon over diens problemen te praten, de telefoontjes van mijn dochter tijdens het werk te beantwoorden, wanneer ze een probleem heeft met een wiskundeoefening en van hen beiden te houden alsof het zijn eigen kinderen waren.

Deze man, deze wonderbaarlijke man, is erin geslaagd om een einde te maken aan mijn bitterheid. Daarvoor zal ik hem eeuwig dankbaar zijn. En mijn kinderen ook.

alleen4

Bij Kristina en Philip ging het niet zoals in een sprookje, maar gewoon zoals in het echte leven. En precies dat maakt dit verhaal zo prachtig.

 DEEL deze ontroerende bericht met iedereen die je liefhebt!
Facebook-Logo

x