Het rijke stel spot in de supermarkt luidruchtig met de arme vrouw. Tot er in de rij plotseling iemand ontploft!

Lindsay Rae staat na een lange en vermoeide dag in de rij in de supermarkt. Het is druk, de mensen zijn gestresseerd, kinderen schreeuwen in de menigte. Een alledaags zicht dus.

super1

De vrouw die voor Lindsay in de rij staat heeft haar handen meer dan vol. Ze probeert haar vijf kinderen onder bedwang te houden, maar tevergeefs. De kleintjes jammeren en zeuren, en de vrouw kan het duidelijk even niet aan.

super2

Plotseling hoort Lindsay hoe de mensen achter haar over het gezin praten. Ze draait zich om. Het is een goed gekleed, welstellend paar dat zich duidelijk beklaagt over de moeder en haar vijf kinderen.

“Wat denk jij, van hoeveel vaders zouden die kinderen zijn?”

“Ze kan ze zelfs nog niet warm genoeg aankleden.”

“Wacht even, dadelijk haalt ze haar voedselbonnen boven.”

Lindsey is geïrriteerd, maar heeft zelf al genoeg om handen met haar eigen driejarige om er dieper op in te gaan. Dan hoort ze nog hoe het stel grappen begint te maken over de verschillende huidskleuren van de kinderen.

Ze kijkt opnieuw naar het gezin en ziet dat twee van de vijf kinderen net zoals de moeder blond zijn en warme winterspullen dragen. De drie andere kinderen hebben zwart haar en een donkere huidskleur. Hun gezichten zijn droevig, hun kledij dun en aan hun voeten hebben ze alleen maar flip-flops. Lindsey ziet dat de moeder ook warme winterkledij had gekocht in de supermarkt.

De vrouw gebruikt daadwerkelijk voedselbonnen om te betalen en weet blijkbaar niet goed hoe deze aan de kassa afgerekend moeten worden.

super3

Lindsey hoort opnieuw de mensen achter zich:

“Daar gaat ons belastinggeld dus naartoe.”

Lindsay had genoeg gezien en vooral gehoord. Ze geeft het stel een lelijke blik, gaat naar de moeder toe en vraagt of ze hulp nodig heeft. Dat met die voedselbonnen is inderdaad wel verwarrend. Als de vrouw haar vragen aankijkt, vraagt Lindsay:

“Pleegkinderen of geadopteerd? Ik heb negen kinderen, waarvan twee biologische kinderen. Ik begrijp je maar al te goed. Laat me je alsjeblieft helpen.”

De andere vrouw lacht en is duidelijk ontroerd.

“Ik ben pas pleegmoeder. Ik gebruik dit voor de eerste keer. Ze kwamen drie dagen geleden bij me toe en zullen nog een poos blijven. Men had ons voedingswaren gegeven maar de kinderen hebben iets nodig om aan te doen.”

Lindsay kijkt naar de kinderen en zegt de vrouw dat het allemaal prachtige kinderen zijn en dat het geweldig is dat ze elkaar hebben. Ze toont haar hoe het systeem met de voedselbonnen werkt.

Ze omhelst de dame en neemt afscheid: “Het zal je wel lukken.” De onbeleefde mensen achter haar kijken minachtend op hen neer.

“Deze kinderen? Ze kunnen niet meer bij hun ouders wonen. De spullen die ze aanhebben? Dat is wellicht het enige wat ze hebben. Deze vrouw? Heeft haar huis voor kinderen geopend die geen huis meer hebben. De voedselbonnen helpen om iemand die al twee kinderen heeft er nog drie te voeden. Er zijn niet genoeg mensen als deze vrouw op deze wereld. En zelfs als deze kinderen wel haar eigen kinderen zouden geweest zijn, heeft niemand het verdiend om kou te lijden of te verhongeren. Het spijt me maar jullie gedrag? Slecht, vreselijk gewoon!”

Het stel is met verstomming geslagen en klampen zich aan elkaar vast.

De kassabediende lacht Lindsay aan en zegt: “Ik ben zelf alleenstaande moeder. Wat je gezegd hebt? Klasse!”

Lindsay excuseert zich voor het oponthoud en wenst haar nog een prettige avond toe.

Daarna schrijft ze het voorval op Facebook neer. Binnen de kortste keren werd haar post meer dan 260.000 gedeeld.

Goed dat er nog mensen als Lindsay en andere moedige pleegmoeders zijn. Aan hen zouden velen, waaronder dit arrogante stel in de wachtrij, een voorbeeld moeten nemen!

Facebook-Logo

x